(....)
Getijden, beroerd door de eros van de maan,
putten uit die doorlopende rusteloosheid
volmaakte golven die loom opkomen
en afnemen in allerlei tinten van aquamarijn,
en offeren zo elke laatste traan van verrukking
op het altaar van verstild binnenland.

En de regen in de nacht,
er door de eenzaamheid van de wind
toe aangezet door de duisternis heen te dringen,
alsof er ergens een luchtzak opengaat,
die de geur van de verloren dag loslaat
en een enkele herinnering redt van zijn verlaten woeling,
en zijn verlangend gewicht
in de aarde laat vallen en ankeren.

(...)  

uit: Gezegend de ruimte tussen jou en mij.

Opeens

Opeens was er die smaak
in de lucht
een genadig trillen was het
of kietelige zon of
nee, trek ergens in
een wandeling, het eten
van een narcis, of
kippemuur dat fijne groen of
jeuk, ja jeuk maar dan
aan je lurven die schurkten of
zin, ja zin
om mee te gaan met de muziek
of zomaar op de stoep gaan zitten
iemand aanspreken en zeggen
zie je dat, ach laat maar
we zullen - of juist niet
en dan onder een paraplu
waar de regen giechelt
diep snuivend ademhalen
en ontroerend, hoop voelen
bij het lood in je sokken

zou je dat lente kunnen noemen

    (uit: Echo van de roos. 2003)

En wij, die denken aan stijgend
geluk, ervoeren misschien de ontroering,
die ons bijna verbijstert,
als iets dat geluk is, valt.